Romantizm insanın ruhundadır.
Ses tonunda...
İfadelerinde...
Sesindeki dinginlikte…

Gelirken bir kilo kıyma al dese bile dünyanın en romantik cümlesini kuruyor sanırsın. Çünkü o eklemese bile o tonunda gizli bir “lütfen” barındırır.

Sanırsın ki fonda Edith Piaf çalıyor. Param param parammmm…

Romantik insan şiir yazan değildir. Romantik insan güzel bakan değildir.

Romantik dediğin sesiyle, sesindeki o kırılgan o naif tonla verir işaretini. Bakakalırsın… Bakakalır ve “Ben neden bu kadar odunum ki?” derken buluverirsin kendini…

Bugün gözümdeki en güzel ve en romantik sesin sahibinin anlattığı 3-5 saatin sonunda benim gördüğüm en romantik çantaları yaratık. “Yaptığın şeyi çok sevmeni istiyorum” dedi. Ya sevemezsem diye tedirgin tedirgin seyretti.

Ve sonunda ben yaptığım şeyi o kadar sevdim ki, düşünüyorum bugün eve getirdiğim o çanta sayesinde acaba romantizmden bana da bulaşmış mıdır biraz olsun diye?